ฉันหลงรัก 'ความรัก' ของตัวเอง
posted on 08 Jun 2010 07:57 by yayhang
พี่คนนึงถามฉันว่า "เคยมีความรู้สึกเสียใจ หรือเศร้ามากๆ กับความรักบ้างไหม"
ฉันไม่เข้าใจ, เมื่อมองจากภายนอกแล้วฉันเป็นคนไร้ความรู้สึกขนาดนั้นเลยหรอ ?
อาจเพราะฉันมักไม่เศร้าจริงๆ จังๆ ให้คนอื่นเห็น แล้วไหนจะข้อความเยอะแยะที่ฉันเขียนออกไป ซึ่งล้วนแต่เป็นข้อความที่เหมือนกับว่าตัวฉันเองสุขสบายดี แม้ข้อความเหล่านั้นจะดูแย่หรือเศร้าแค่ไหน คนอื่นๆ ก็มองเป็นแค่การพรรณาเรื่อยเปื่อยของฉันเท่านั้น
เปล่าหรอก
ฉันไม่ได้เพ้อเจ้ออย่างที่หลายคนเข้าใจ เพราะนับสิบนับร้อยประโยคที่ฉันพยายามสื่อสารกับคนที่ฉันรัก มันล้วนมาจากความรู้สึก ไม่ความรู้สึกใดก็ความรู้สึกหนึ่ง ถึงบางครั้งจะรู้สึกตรงข้ามกับสิ่งที่บอก ประชดประชันความรักบ้าง ประชดประชันคนที่ฉันรักบ้าง และมีบางถ้อยคำที่ฉันพยายามสื่อสารกับเขา ซึ่งสุดท้ายเขาก็แปลเจตนาของฉันผิดไป กลายเป็นว่าฉันไม่ให้เกียรติเขา ไม่ให้ความเป็นส่วนตัวเขา ไม่ให้ความห่วงใยเขา, บลา บลา บลา...
ใครจะอยากฆ่าคนที่ตัวเองรัก ?
ใครจะอยากลืมคนที่เราอยากใช้ชีวิตด้วย ?
ใครจะอยากไม่สนใจ, ไม่ห่วงใยคนที่สำคัญกับเขามาก ?
ใครจะอยากทำอะไรต่อมิอะไรร้ายๆ กับคนที่เขาอยากจะกอดไว้ให้แน่นที่สุด, คนที่เขาคิดถึงแทบจะขาดใจ ?
นั่นล่ะ, ฉันไม่ได้อยากทำในสิ่งที่พูดมาทั้งหมด รวมทั้งไม่ได้เย็นชาอย่างใครเข้าใจด้วย
ฉันแค่เป็นคนแบบนี้เอง และก็เปลี่ยนให้เป็นอย่างใครเขาไม่ได้ ไม่สามารถแสดงอาการทุกข์ให้ใครเห็นตลอดเวลา ฉันแค่คิดว่าความเศร้าของเราจะแสดงให้คนอื่นสมเพชพร่ำเพรื่อทำไม ? ฉันไม่ได้แกล้งมีความสุขแสร้งยิ้มไปวันๆ หรอกนะ การทำแบบนั้นมันเหนื่อยเปล่า แต่เมื่อไหร่ที่ฉันอยู่กับตัวเองใครจะมองเห็นความเศร้าที่ยิ่งกว่าเศร้านั้นล่ะ ใครเก่งพอที่จะดูแววตาของฉันออกบ้าง เพราะหากมีคนเก่งขนาดนั้นเขาคงจะรับรู้ความทุกข์ที่มีอยู่ในใจของฉันได้, และเขาจะเห็นว่ามันมีอยู่ตลอดเวลา
ฉันให้ค่ากับความรักสูงนะ แต่ภายนอกฉันดูเป็นแบบไหนหรอ ?
ฉันไม่เคยเล่น, พูด, หัวเราะ ได้โดยปราศจากความรู้สึกทุกข์ และส่วนใหญ่มักจะเป็นทุกข์ที่มาจากความรักได้เลย มันคงเป็นความสามารถด้านเลวร้ายของฉันเองที่ยังร่าเริงเสมอแม้ในยามไม่สบายใจ ฉันทำไม่ถูกที่เก็บความรู้สึกจริงๆ ไว้มิดชิดเกินไป จนบางครั้งมันอยู่ลึกจนมองไม่ออกว่า "ชีวิตนี้คนอย่างฉันก็รักเป็น" และคนอย่างฉันรักฝังใจตัวแม่ซะด้วย มันเลยไม่แปลกที่น้อยคนจะมองเห็น เพราะความรักแต่ละครั้งของฉันมักใช้เวลานาน, นานที่พูดถึง คือ การลืมความรู้สึกรัก ฉันรักคนยากมาแต่ไหนแต่ไร ยากพอๆ กับการทำให้คนอื่นมารักฉันน่ะแหล่ะ เพราะฉันเกลียดความฉาบฉวยที่มักจะมาควบคู่กับความรัก หากเราไร้วิจารณญาณที่จะขีดเส้นกั้นระหว่างสองคำนี้เราก็จะถูกคน 'ฉาบฉวย' มาหอบหิ้วความรู้สึกของเราไป และถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าเสียใจด้วยจริงๆ เพราะความรู้สึกที่เขาเอาไปนั้นมันเรียกร้องคืนกลับมาไม่ได้
มันเหมือนเราเป็นคนโง่ แต่ไม่ใช่หรอก ฉันว่าเราแค่เอาความจริงใจเข้าแลกเท่านั้นเอง เชื่อฉันเถอะ, เวลาไหนที่เรารู้สึกรัก เราจะไม่มีสติมากพอในการชั่งน้ำหนักระหว่างสองคำที่ว่า สิ่งหนึ่งที่ทำให้เป็นแบบนั้น คือ ความเป็นเพศหญิงของเรา และอีกหลายสิ่งที่ทำให้เราเป็นแบบนั้นคือ การมองโลกในด้านที่เราอยากให้มันเป็น
ฉันชอบมองโลกในสิ่งที่ฉันอยากให้มันเป็น และฉันก็เป็นผู้หญิง, ที่แล้วมาฉันจึงขาด 'สติ' ในการไตร่ตรองความรัก แต่ฉันก็ยังรู้สึกขอบคุณใครก็ตามที่เข้ามาให้ฉันรัก เพราะคนอย่างฉัน 'รัก' ใครจริงๆ ไม่ค่อยเป็น ฉันคิดถึงใครจริงๆ ไม่ค่อยได้ และฉันไม่เคยบอกคนที่ฉันรักว่า 'รัก' ได้จริงๆ ซักที
ไม่เป็นไรถ้าความรักของฉันจะเล็กน้อยสำหรับคนอื่น เพราะที่ผ่านมาความรักจากบางคนก็เป็นสิ่งเล็กน้อยสำหรับฉันเหมือนกัน และเขาก็คงจะกำลังต่อว่า ด่าทอ เสียดสี ว่าร้ายถึงฉันในหน้ากระดาษหรือวงเหล้าที่ไหนซักที่ นั่นเพราะเขาคิดว่าความรักที่ให้ฉันมา 'มีค่า' มากมายแล้ว
ไม่ใช่ฉันมองไม่ออกว่าความรักไหนมีคุณค่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับความรักของฉันต่างหาก ฉันไม่ได้รักเขา เขาก็เลยไม่มีความหมายต่อฉัน, ฉันรักอีกคน คนคนนั้นเลยมีค่ากับชีวิตของฉันมาก มันก็แค่นั้นเอง มันขึ้นอยู่กับว่าความรู้สึกมันจะชนกันหรือสวนทางกัน เผอิญฉันยังไม่มีอีกความรักที่เข้ามาชนอย่างจัง, ฉันเลยไม่สมหวัง
ความรักของฉันก็เป็นแบบนี้ ไม่มีค่ามากเกินไป และไม่เล็กน้อยจนเกินไป
ฉันจึงรัก, และรู้สึกว่าความรักของฉันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่เสมอ
.....
ครองขวัญ
